Langaði bara til að deila einni
lítilli sögu með ykkur:
GRÍPTU
TÆKIFÆRIÐ
Vinur
minn opnaði undirfataskúffu konu sinnar og tók upp gjafapakka
vafinn inní silkipappír:
"Þetta
er enginn venjulegur pakki."
Hann
opnaði pakkann og starði á bæði pappírinn og undirfötin sem í honum
voru.
"Ég
gaf henni þetta þegar við fórum til New York í fyrsta sinn fyrir 8
eða 9 árum síðan. Hún hefur aldrei farið í þetta. Var að spara það
fram að sérstakri stund.
Eða . . . ég held hún hafi verið að spara það." Hann færði sig nær
rúminu og setti pakkann hjá hinum fötunum sem hann ætlaði að taka
með á jarðarfararstofuna, konan hans var nýlátin. Hann sneri sér að
mér og sagði:
"Það á aldrei að geyma eitthvað til þess að nota það á sérstakri
stund. Hver dagur er sérstök stund."
Ég held enn að þessi orð hafi breytt lífi mínu.
Núna
les ég meira og þríf minna.
Ég sit
í garðinum án þess að hafa áhyggjur af neinu.
Ég
eyði meiri tíma með fjölskyldunni og minni tíma í vinnunni.
Ég skildi það þarna að lífið á að vera uppspretta reynslu sem maður
á að njóta en ekki aðeins að þrauka í gegnum. Ég geymi ekki ekki
neitt lengur, ég nota kristalsglös á hverjum degi. Ég fer í nýju
fötunum mínum í búðina, ef mig langar til þess.
Ég
geymi ekki uppáhalds ilmvatnið mitt fyrir sérstök tækifæri. Ég nota
það hvenær sem mig langar til. Orðin "einhverntíman" og "einhvern
daginn" eru að hverfa burt úr orðaforða mínum. Ef það er þess virði
að sjá, hlusta eða gera, þá vil ég sjá, hlusta og gera það núna. Ég
veit ekki hvað eiginkona vinar míns hefði gert ef hún hefði vitað
að hún yrði ekki með okkur morguninn eftir, það getur enginn vitað.
Ég held að hún hefði hóað í fjölskyldu sína og nánustu vini.
Hún gæti jafnvel hafað kallað á gamla vini til að koma sátt á
fornar deilur. Ég vil líka gjarnan trúa því að hún hefði farið út
að borða á kínverskan veitingastað, sem var hennar uppáhald. Það
eru þessir litlu hlutir sem ég myndi sjá eftir að hafa ekki gert,
ef ég vissi að minn tími væri kominn.
Ég
myndi sjá eftir því að hafa ekki gert þetta vegna þess að ég mun
aldrei framar sjá vini mína, og bréf . . . bréf sem ég ætlaði
alltaf að skrifa. . . "einhverntíman."
Ég
myndi sjá eftir því og vera sorgmædd vegna þess ég sagði hvorki
systkinum mínum né börnum nógu oft hversu mjög mér þætti vænt um
þau.
Núna
reyni ég hvorki að fresta, tefja eða geyma nokkuð sem gæti fært
gleði og hlátur inní líf okkar.
Og á
hverjum morgni segi ég við sjálfa mig þetta er minn sérstaki
dagur.
Hver
dagur, hver stund, hver mínúta er sérstök.
Ef þú
færð þetta bréf þá er það vegna þess að einhverjum þykir vænt um
þig og vegna þess, sennilega, að þarna úti er einhver sem þér þykir
líka vænt um.
Ef þú
ert of upptekin til að senda þetta til annarra og segir við sjálfa
þig að þú munir "senda þetta við betra tækifæri" mundu að "Einhvern
daginn" er langt í burtu . . . eða kemur kannski aldrei. . .
.
Þangað til næst
Steinunn